Workaholics op lange termijn kwetsbaar
Van de Nederlandse bevolking is naar schatting 5 procent workaholic. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit Utrecht. Door de 24-uurs economie en de digitalisering van de maatschappij lopen steeds meer werknemers het gevaar overwerkt te raken. Workaholisme wordt enerzijds gekenmerkt door excessief werken en anderzijds door dwangmatig werken, aldus klinisch psycholoog Corine van Wijhe, die promoveert op het onderwerp workaholisme.
Excessieve werkers zijn met name fysiek bezig met werk en maken meer uren dan door de werkgever wordt gevraagd. Dwangmatige werkers komen in hun vrije tijd niet los van gedachten aan hun werk en zijn met name mentaal bezet. Persoonlijke aanleg kan een factor zijn in het extreem veel werken en de innerlijke drang die workaholics voelen om hard te werken. Een typische werkverslaafde heeft bijvoorbeeld moeite met delegeren, is perfectionistisch en wil tot in uitersten de controle behouden.
Professor Toon Taris, arbeidspsycholoog en werkzaam bij de Universiteit Utrecht, onderscheidt twee typen werkverslaafden. Enerzijds zijn er de medewerkers die extreem hard werken omdat het van anderen (zoals de werkgever) moet. Anderzijds zijn er de bevlogen medewerkers die heel hard werken omdat zij het zelf willen, bijvoorbeeld omdat zij het werk leuk vinden. De laatste groep ondervindt in de regel minder negatieve gevolgen van het harde werken. Bevlogen medewerkers voelen zich beter en zijn minder vaak ziek dan medewerkers die door negatieve druk hard werken.
Workaholics nemen niet de tijd om te herstellen van hun werk, waardoor ze op langere termijn uitgeput raken. Door de continue drang om te werken slapen ze weinig en worden ze moe. Doordat workaholics maar blijven doorgaan en hun grenzen overschrijden, neemt het risico op overspannenheid en burnout steeds meer toe. En dat maakt workaholisme tot een probleem waar werkgevers oog voor moeten hebben.
Oplossingen liggen volgens de onderzoekers met name bij de werkgevers. Die kunnen workaholisme voorkomen door een werkcultuur te creëren waarin een duidelijke balans bestaat tussen werk en privé. Ook is het van belang dat werkgevers het goede voorbeeld geven en 'slecht' gedrag (zoals extreem veel overwerken) niet belonen. Hierdoor lopen werknemers minder kans toe te geven aan ofwel hun persoonlijke aanleg voor workaholisme, danwel aan verkeerd aangeleerd gedrag.